Tłumaczenie: Adelejde
Chciałbym być jednym z nich.
Chciałbym usiąść z nimi napić się
i rozmawiać o wszystkim.
Chciałbym, żeby dali mi trochę tytoniu
lampkę wina,
albo po prostu, żeby zapytali mnie 'Jak sie dzisiaj czujesz?'
I odpowiedziałbym im, i byśmy porozmawiali.
I od czasu do czasu,
W prezencie naszkicowałbym jednego z nich.
Może by przyjęli mój szkic, i zatrzymali gdzieś.
I kobieta uśmiechnęła by się do mnie i zapytała
"Jesteś głodny? Chciałbyś coś zjeść?"
"Kawałek szynki, sera? A może jakiś owoc?"
Popatrz na mnie.
Proszę.
Oui.
Część z nich będzie na mojej grupowej wystawie.
Zawiedli mnie.
Znasz go, prawda?
Tak, mam kilka jego obrazów w galerii.
Jestem Paul Gauguin.
Wiem.
- Jesteś Vincent. - Tak.
Brat Theo.
Widziałem twoje obrazy w kawiarni.
Naprawdę? Musałeś być jedyny.
Ale jeżeli to zrobiłeś, to było warto.
Kilka było naprawdę dobrych,
ale trudno było je zobaczyć.
Było ich zbyt wiele.
Moim pomysłem była wystawa grupowa.
Myślałem, że może z tego powstać wspólnota artystów
jak rodzina.
Ale kiedy inni nie chcieli uczestniczyć
Musiałem zrobić to samemu.
Zabrałem wszystko co miałem.
Wygląda jakbyś to zrobił.
Nie chcesz, żeby ci ludzie byli twoją rodziną.
Kto potrzebuje takiej rodziny?
Rodziny nie możesz wybrać, ale przyjaciół już tak.
Kocham mojego brata.
Więc jesteś szczęsciarzem.
Ale ważniejsze jest to, że to on cię kocha.
Wiem. Jest dla ciebie dobry.
Chciałbym uciec od tych ludzi najdalej jak tylko się da.
Wybieram się na Madagaskar.
Madagaskar? A co z Japonią?
Nie, nie, na Madagaskar.
To duża wyspa.
Pomiędzy Afryką a Indiami.
To tak odległa wyspa,
gdzie nigdy nie słyszeli o malowaniu,
o Paryżu albo szkołach.
To miejsce gdzie mogę stworzyć nową wizję,
nowy sposób malowania,
daleko od tych wszystkiich systemów i teorii.
Prawdziwa wolność.
Chciałbym być spokojny i nie spieszyć się,
zapomnieć o reszcie świata i tylko...
Namaluj to.
Tutaj.
Powoli.
słyszeć to tylko co dociera do mnie, nic więcej.
Dobry pomysł.
Nienawidzę mgły. Jestem zmęczony tym szarym światłem.
Chciałbym odnaleść nowe
dla obrazów, których jeszcze nie ujrzeliśmy.
Jasne obrazy namalowane światłem słońca.
Idź na południe, Vincent.
Co czytasz?
Biblie?
Uh, nie, Szekspira.
Co?
Shakespeare. William Shakespeare.
Jest angielskim pisarzem.
Znasz go?
Nie, żył bradzo dawno temu.
- Jest dobry? - O, tak.
O czym pisze?
O wszystkim.
O mężczyznach i kobietach, o bogach i królach.
O miłości i nienawiści.
Co teraz czytasz?
To, uh, sztuka teatralna Richard III.
- Kim jest ten Richard? - Królem, królem Anglii.
Dobry królem?
Och, nie, uważano go za nieprawego króla.
- Zabijał ludzi? - Tak, wielu.
Nie powinieneś czytać takiej historii.
Dlaczego nie?
- Pisze on chociaż dobrze? - Oh, tak, tak, bardzo dobrze.
Niektóre linie nie są czytelne, ale...
- Lubię to. - Dlaczego?
Bo lubię tajemnice,
i Shakespeare jest bardziej tajemniczy
niż inni pisarze.
Kiedy ja czytam,
lubię rozumieć co jest napisane.
Jakie książki czytasz?
Mmm...
Zazwyczaj nowele. Wspołczesne nowele.
I krótkie historie z gazet.
Smutne historie.
Nie wiem czemu, ale lubię smutne historie.
Jakbym miała więcej wolnego czasu...
Poczekaj chwilę. Zaraz wracam.
- Mam ksiażkę dla ciebie. - Dziękuję.
Ale nic nie jest w niej napisane, w sumie to jest pusta.
Ale pomyślałam, że możesz użyć papieru.
Dziękuję.
Przepraszam, chciałem cię zapytać...
Jest tutaj miejsce albo magazyn
albo pokój gdzie mogłbym malować?
Czasami jest trudno w taką pogodę, gdy wieje.
Żółty dom obok jest wolny od miesięcy.
Może mogłby tam malować?
Tak...
Może moglibyśmy ustalićto z twoim bratem?
Jest trochę zniszczony,
ale Gaby pomoże ci posprzątać.
Byłoby wspaniale.
Może mógłbym kiedyś,
uh, namalować
ciebie?
Mnie?
Tak.
Jeśli chcesz, sir, dziekuję.
Otrzymałeś pieniądze na ten miesiąc?
Wciąż jesteś mi winien za zeszły.
Kiedy otrzymam,
zapłacę.
Twój brat musi być bogaty.
On... Nie jest.
Jest kupcem. Sprzedaje obrazy.
Twoje obrazy?
Jeszcze nie.
Powinieneś się myć czasem.
Przynajmniej raz w tygodniu.
Wyglądam na brudnego?
Śmierdzisz.
Nie wyglądasz źle.
Jeśli trochę się umyjesz,
będziesz nawet przystojny.
Gdybym był czysty, byłbym atrakcyjny dla ciebie?
Może.
Zostałabyś ze mną gdybym dał ci 50 franków?
Nawet tyle nie masz.
Do zobaczenia jutro, Vincent.
Dlaczego to malujesz?
Co?
Te kwiaty. Dlaczego je malujesz?
Nie wydają ci siępiękne?
Są piękne, bez wątpienia.
Piekniejsze niż te, które malujesz.
- Tak myślisz? - O, tak.
Może masz rację.
Ale i te kwiaty i inne zwiedną.
Ja wiem, każdy to wie.
Ale moje pozostaną.
Jesteś pewny?
Przynajmniej bedą miały szansę.
Powinieneś namalować mnie.
Dlaczego nie?
Jeżeli mnie namalujesz
Może pozostane młoda na zawsze.
Mogę nawet zrobić, że będziesz wyglądać jeszcze młodziej.
Nie, to nie bedzie sprawiedliwe.
W obliczu płaskiego krajobrazu
nie widzę nic innego niż wieczność.
Czy tylko ja ją widzę?
Egzystencja musi miećjakiś powód.
Oh.
Idź stąd! Idź stąd!
Odejdź! Zostaw mnie! Zostaw!
Idź stąd!
Theo.
Theo, chodź tutaj.
Powiedzieli mi,co się stało.
Proszę,
powiedz mi,
jak się czujesz?
Czuję się świetnie, kiedy jesteś obok mnie.
Tak dobrze...
Chciałbym tak umrzeć.
Kiedy byliśmy mali,
wskakiwałem z Tobądo łóżka, pamiętasz?
Pamiętam.
Kiedy robiło się zimno.
Jak długo zostajesz?
Tylko dzisiaj, przykro mi.
Muszę wracać do Paryża. Mam tyle rzeczy do zrobienia...
I kiedy powiedzieli, że
jesteś w szpitalu, przyjechałem pierwszym pociagiem.
Nie możesz zostać trochę dłużej?
Nie mogę, przepraszam.
Jechałem tutaj cały dzień i całą noc.
I jestem teraz żonaty.
Wiem o tym.
Cieszę się z Twojego szczęścia.
Vincent,
dlaczego tu jesteś?
Nie mam pojęcia, Theo. Przysiegam.
Musi być jakiś powód.
Od czasu do czasu,
czuję się jakbym tracił głowę.
Tak, mój umysł wychodzi ze mnie,
Mówię ci, wychodzi ze mnie.
Co masz na myśli?
Mówią mi, że krzyczę na ulicy, że płaczę,
że nakładam czarną farbę na twarz,żeby straszyć dzieci.
Ale nic z tego nie pamiętam.
Nic poza
ciemnością i niepokojem
więc dlatego jestem tutaj.
Z szalonymi ludźmi.
Pijesz dużo?
Muszę ci się przyznać,
nie mów doktorom,
Theo, czasami mam wizje.
Kogo widzisz?
Trudno powiedzieć.
Duchy?
Nie wiem.
Kwiaty, czasem
i anioły i ludzkie istoty.
To pogmatwane.
Czasami mówią do mnie.
Co mówią?
Nie rozumiem ich.
Ale są przerażające.
Porozmawiam z doktorami i zobaczymy co da się zrobić.
Kiedy tak się czuję,
nie wiem do czego jestem zdolny.
Może mogę zabić
albo rzucić się z klifu.
Drogi Paule,
wiem, że kontaktowałeś się z moim bratem Vincentem.
i czeka on bardzo na
twój przyjazd do Arles,
o którym wiem, że został przełożony z powodów finansowych.
Jestem zobowiązany do wysłania ci 250 franków każdego miesiąca
w zamian za jeden twój obraz
według własnego uznania.
Byłoby to bardzo korzystne dla Vincenta
żeby cię zobaczyć jak najszybciej.
Ciepłe uściski dłoni.
Entuzjastycznie pozdrowienia, Theo van Gogh.
P.S.
Czekam na odpowiedź
i twoje najnowsze prace.
Ze wszystkich nieszczęść ,które dotykają ludzkość,
nic mnie tak bardzo nie złości jak brak pieniędzy.
Ale nie dzisiaj.
Jeszcze, madame.
Gaby.
Czasem czuję sie jak żebrak, ale nie dzisiaj.
Dobrze cię widzieć, Vincent,
i was wszystkich.
Cieszę się, że cię widzę, Paul.
Ale tak naprawdę, nikt tutaj mnie nie lubi,
oprócz Madame i Monsieur Ginoux.
Czasami mija wiele dni ,zanim do się do kogoś odezwę.
Czekałem na ten moment.
Ale byłeś tak bardzo niezdecydowany.
Cieszę się, że podjąłeś decyzję.
Twój brat ciagle wysyła ci pieniądze?
250 franków miesięcznie.
To niewiele.
Robi co może.
Dogadałeś się z nim?
Tak.
Tutaj płaci moje wydatki,
i wysyłam mu mój obraz raz w miesiącu.
- I jesteś z tego zadowolony? - W porządku.
Odpowiada mi to.
Masz taką atrakcyjną twarz.
Może wpadniesz do żółtego domu
i, uh, zapozujesz dla mnie.
Może.
Uznam to za tak.
Dlaczego zawsze musisz mieć coś, żeby malować?
Czuję się zagubiony, gdy nie mam na co patrzeć.
Potrzebuję czegoś, żeby widzieć. Jest tyle rzeczy do zobaczenia.
Za każdym razem, gdy patrzę,
widzę coś, czego nie widziałem wcześniej.
Tak, ale co malujesz, to, co robisz, należy do ciebie.
Nie musisz niczego kopiować.
Nie kopiuje.
Wiem,
ale dlaczego nie namalujesz tego, co jest w twojej głowie?
To co widzisz?
Bo esencją natury jest piękno.
Co masz na myśli?
Co masz na myśli, co myślę?
Dlaczego chciałeś udać się na Madagaskar?
Aby uciec od społeczeństwa, od ludzi.
Którzy mogliby być cześcią tego,
ale ty tam byłeś w poszukiwaniu piękna,
i natura zdecydowanie tam była.
I była inna niż ta, którą wcześniej widziałeś.
i dlatego twoje obrazy są inne.
Kiedy patrzę na nature,
widzę bardziej wyraźniej
więź, która nas wszystkich łączy.
wibrującą energię,
przemawiającą głosem Boga.
Czasami jest tak intensywna,że tracę świadomość.
- Daj spokój. - Przysięgam Ci.
Po chwili,
Budzę się i nie wiem gdzie jestem i co robię.
Zajmuje mi kilka minut, żeby przypomnieć sobie swoje imię.
Posłuchaj, Vincent, czas nadchodzi
kiedy malarze nie nie będą już potrzebowali
modeli i natury.
Wiesz dlaczego?
Ponieważ natura jest tym co widzimy tutaj w naszych głowach.
Niczym innym!
Bez naszych oczu, nie ma natury.
I nikt z nas nie widzi świata w ten sam sposób.
Siedzimy, ty i ja,
przed tym samym krajobrazem,
nie widzimy tych samych gór, tych samych drzew.
Cóż, o tym właśnie mówię.
Drzewa, które maluję są moje.
Nawet twarze, które malujesz są twoje.
I pozostaną dzięki tobie.
Ludzie pozostaną znani, bo ich namalowałeś
i jak ich namalowałeś, nie dlatego kim są.
To dobrze.
I ludzie będą chodzili do muzeów ,aby podziwiać ich portrety,
a nie ludzi, którymi byli.
Wiesz, ludzie nie zawsze lubią
tego jak wygladają na moich obrazach.
Musimy rozpocząć rewolucję. Rozumiesz?
Musimy.
My, nasze pokolenie.
Musimy całkowicie zmienić
związek między malarstwem i to, co nazywasz naturą.
Między malarstwem a rzeczywistością
ponieważ malowana rzeczywistość jest własną rzeczywistością.
Masz rację.
Impresjoniści
są poza tym, zgadzasz się?
- Uh... - No weź.
Malują tylko swoje dzieci w swoich ogrodach.
Nigdy nie pojdą o krok dalej.
Seurat miesza malarstwo z nauką.
Zgubił się w eksperymentach optycznych.
Niczego więcej nie robią
Renoi, Degas, Monet...
Powtarzają się.
Dali wszystko co mogli dać.
Nie masz na myśli tego.
Lubisz Degasa.
Musisz podziękować za obrazy, które lubisz.
Monet jest dobry.
Teraz nasza kolej.
Ponosimy ogromną odpowiedzialność.
Wciąż myślę, że Monet jest całkiem niezły.
Chcesz iść do Martinique?
Dobrze cię tu mieć.
Mógłbyś położyć swoją rękę jak była?
Dziękuję.
- Mogę iść. - Możesz iść.
Musisz powoli zaplanować swoje obrazy.
Skąd taki pośpiech?
Pracuj spokojnie i powoli.
Jesteś w pomieszczeniu, nie na zewnątrz na wietrze i w hałasie.
Obrazy muszą być wykonane jednym wyraźnym gestem.
Pomyśl o powierzchni,po której malujesz
i jak farba na niej się utrzyma.
Zmieniasz rzeczy tak szybko,
nie możesz nawet zobaczyć co zrobiłeś.
Obrazy muszą być szybko malowane.
Malarze, na których patrzę...
Frans Hals,
Goya,
Velazquez,
Veronese,
Delacroix.
Malarze, których lubię, malują szybko jednym wyraźnym gestem,
każde pociągniecie pędzla.
Słyszałeś o "genialnym posunieciu"?
Cóż, to właśnie to oznacza.
Nawet nie malujesz w ten sposób.
Malujesz szybko i przemalowywujesz.
Twoja powierzchnia wygląda jakby była zrobiona z gliny.
To bardziej przypomina rzeźbę niż malowanie.
Nawet nie malujesz w ten sposób.
Malujesz szybko i przemalowywujesz.
To wygląda, jakby było zrobione z gliny.
Bardziej przypomina rzeźbę, niż obraz.
Mówię ci, musisz zajrzeć do środka.
Wciąż mówisz "patrz w środek."Rozumiem, rozumiem.
Powtarzasz się.
Jak myślisz, co robię?
Nie wymyślam tego obrazu.
Nie potrzebuję,aby to robić.
Znajduję to w naturze. Po prostu muszę to uwolnić.
W porządku, po prostu mówię, najpierw pomyśl o swojej powierzchni
i jak farba będzie na niej wyglądać.
Zdobądź kontrolę nad tym, co robisz.
Może powinieneś pracować więcej w pomieszczeniach.
Spędziłem całe życie sam, w pokoju
muszę wyjść i pracować, aby zapomnieć o sobie.
Chcę być poza kontrolą.
Muszę być w gorączkowym stanie.
Nie bez powodu nazywa się to aktem malarstwa.
W porządku, uspokój się.
Nie chcę się uspokoić.
Im szybciej maluję, tym lepiej się czuję.
Nie mogę tu zostać, Vincent.
Co mówisz?
Nie mogę zostać w Arles.
Wkrótce wyjeżdżam.
Co?
Sprzedałem ostatnio kilka obrazów.
Może twój brat ci powiedział?
I muszę wracać do Paryża.
Gdzie idziesz?
Vincent!
Spędziłem całe swoje życie w pokoju...
- Muszę wyjść i pracować... - Co ty robisz?
...zapomnieć o sobie.
- Chcę być poza kontrolą. - Co?
Muszę być w stanie gorączkowym.
Nazywa się to aktem malarstwa nie bez powodu.
W porządku, uspokój się.
Nie chcę się uspokoić.
Im szybciej maluję, tym lepiej się czuję.
Dlaczego płaczesz?
Co ja zrobiłem? Gdzie popełniłem błąd?
Nic.
Nie masz nic wspólnego z tą decyzją.
Vincent, nie możemy żyć obok siebie.
Nasze temperamenty są niezgodne.
Musisz to przyznać
i musisz zrozumieć, że
moja reputacja została już ustanowiona.
Nie mogę żyć w wiejskim miasteczku.
Na razie muszę być przy ludziach.
Poza tym nie podoba mi się tutaj.
Jesteś otoczony przez głupich,nikczemnych, ignoranckich ludzi.
Daj spokój, dlaczego tak dramatyzujesz?
Proszę, nie idź.
Wspaniale jest mieć cię tutaj.
Sprzedałem niektóre obrazy ostatnio.
Może twój brat ci powiedział?
Nie rób mi tego! Błagam Cię.
- Nie! - Nic.
Nie masz nic wspólnego z tą decyzją.
Gdzie idziesz?
Vincent, nie możemy żyć obok siebie.
Vincent!
Nasze temperamenty są niezgodne,
musisz to przyznać.
I musisz zrozumieć, że
moja reputacja została już ustanowiona.
Nie mogę żyć w wiejskim miasteczku.
Na razie muszę być przy ludziach.
Co?
Poza tym nie podoba mi się tutaj.
Jesteś otoczony przez głupich,nikczemnych, ignoranckich ludzi.
Daj spokój, dlaczego tak dramatyzujesz?
Co mówisz?
Nie mogę zostacć w Arles.
Jest we mnie coś dziwnego.
Czasami nie wiem
co zrobiłem lub co powiedziałem.
O Gauguinie, na przykład,
co się stało tuż przed wyjazdem.
Mieliśmy kilka walk ...
Ja...
Może go zraniłem. Nie wiem jak...
Wiem,
że wziąłem brzytwę
i odciąłem jedno z moich uszu, tak.
Odciąłem, moje ucho.Wszędzie była krew.
Nikt innych tego nie zrobił, ja to zrobiłem.
Chciałem dać je Gauginowi z przeprosinami.
Dlaczego?
Bóg wie.
I pomyślałem,
ona będzie wiedziała, gdzie Paul jest,
więc dałem ucho dziewczynie z baru, Gaby.
Była przerażona, tyle krwi...
Pewnie pomyślała,że chcę ją zabić,
więc zadzwoniła na policje i dlatego jestem tutaj.
Co zrobiłbyś jako policjant?
Możesz iść.
Ja...
To jest małe miasto, Vincent.
W małym mieście wszyscy widzą co robisz
jeszcze bardziej.
Jesteś tutaj przybyszem.
Pijesz dużo.Zdecydowanie za dużo.
Wtedy wpadasz w histerię, jesteś poza kontrolą,
i tak, pewnej nocy uciąłeś swoje ucho.
Możesz mi powiedzieć dlaczego?
Mój przyjaciel chciał mnie zostawić.
Już miał wyjechać.
I odcięcie ucha
było sposobem na powstrzymanie go?
To nie ma sensu.
To był prezent, ofiara?
Co próbowałeś tym osiągnąć?
Nie wiem.
Rozmowa o tym może ci pomóc.
Spróbuj mi powiedzieć.
Nigdy nie widziałem czegoś podobnego.
Ale chcę ci pomóc.
Coś jest we mnie. Nie wiem co i jak to nazwać.
Nikt inny nie widzi tego co ja i to czasami mnie przeraża.
Myślę, że zaczynam wariować,
ale potem mowię sobie
"Pokażę, co widzę
moim braciom, którzy nie mogą tego ujrzeć".
To zaszczyt, że
Mogę dać im nadzieję i pocieszenie.
Dezorientujesz ludzi.
Dezorientujesz siebie swoimi obrazami.
Ja nimi jestem.
Co masz na myśli poprzez nadzieję i pocieszenie?
Może zbyt wiele oczekujesz od ludzi.
Chcę się dzielić moją wizją świata z tymi,
którzy nie mogą ujrzeć tego co ja widzę, w sposób, w który ja to widzę.
Tak, ale dlaczego?
Ponieważ moja wizja jest bliższa rzeczywistości świata.
Mogę sprawić, by ludzie czuli się jak to jest być żywym.
Uważasz, że oni nie czują, że żyją?
Tak.
I myślisz, że oni
poczują to poprzez obrazy?
Tak. Tak, absolutnie.
Tak.
Gaby powiedziała, że twoje ucho było owinięte w to,
i miała je dać Paulowi.
"Pamiętaj mnie," co miałes przez to na myśli?
Może probowałeś pokazać mu
co dla ciebie znaczył,
ale to było coś, czego nie mogłeś zobaczyć.
Nie chciałem, żeby odchodził.
To był sposób na odzyskanie go.
Jeżeli twoja ręka jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją.
Więc odciąłeś ucho,
ponieważ nie mogłeś znieść tego, co Paul mówił?
Wierzę w obecność groźnego ducha, który jest obok mnie.
Niewidzialna istota.
Czuję ją, ale nie widzę.
Mowi do mnie, grozi mi.
I wszystko, co chcę zrobić, to wbić nóż w moje serce.
Widziałem ją i próbowałem odciąć od siebie.
Więc to jest powód ,dlaczego odciąłeś ucho.
Twoja wizja świata, tak jak mówisz,
jest dość przerażająca.
Tak.
Boję się, że wróci.
Rozumiem.
Posłuchaj mnie.
Wyślę cię do Saint-Remy.
- Dokąd? - Saint-Remy.
To bardzo miłe miejsce.
Najlepsze, które mamy tutaj. Będziesz tam bardzo dobrze traktowany.
- To więzienie? - Oczywiście, że nie.
To dobrowolny azyl.
To twój wybor,
ale będziesz objęty
ich zasadami i metodami opieki.
Znajdziesz tam spokój.
A kiedy będziesz mniej podekscytowany,
możesz nawet tam malować.
Bez malowania, nie mogę żyć.
Wierzę ci.
Odwiedzisz mnie tam?
Oczywiście. Przynajmniej raz w tygodniu.
I jesteś pewien, że, um.
Będę mógł tam malować? Jesteś pewien?
Tak.
Ale najpierw, kiedy tam dotrzesz,
musisz przestać pić i wziąć trochę lekarstw.
Jak długo?
To będzie zależeć od ciebie.
Zrobisz tak, jak mówię? Mogę na ciebie liczyć?
Możesz zostać na minutę?
Obiecałem twemu bratu,
że wyślę szkic tego co robiłeś.
Nie ruszaj się, proszę. Zdejmę bandaż.
Nie, ja to zrobię.
Pod niebem, które czasami oślepia,
jak fasetowane szafiry lub turkusy,
pod nieustannym i budzącym grozę strumieniem
wszelkich możliwych efektów światła.
W ciężkich, płonących, palących atmosferach,
jest niepokojący
obraz dziwnej natury
który jest jednocześnie całkowicie realistyczny
a jednak prawie nadprzyrodzony.
Często nadmierna natura, gdzie wszystko,
istoty i rzeczy, cienie i światła, formy i kolory,
wychowuje się z szalejącą wolą
wyje z własnej, podstawowej pieśni
w najbardziej intensywnym
i gwałtownym wysokim tonie.
To jest materia i natura,
frenetycznie wykrzywiona.
To staje się koszmarem, kolor staje się płomieniem,
światło zamienia się w pożar,
życie jest gorączką.
Takie wrażenie pozostaje na siatkówce oka
kiedy po raz pierwszywidzi się dziwne, intensywne
i gorączkowe prace Vincenta van Gogha.
Jak daleko jesteśmy od
pięknej i wielkiej tradycji sztuki?
Nigdy nie było malarza,
którego sztuka odwołuje się tak bezpośrednio do zmysłów,
do nieokreślonego zapachu ciała
i farby.
Ten solidny i prawdziwy artysta, Vincent van Gogh,
mniejszy od wszystkich.
Kawy.
- Kawy - Daj mu wody.
Jesteś malarzem?
Uh, tak.
Kawy. Kawy.
Czy wszyscy malarze są szaleni? - Kawy.
Może tylko ci dobrzy. Nie wiem.
- Hmm. - Kawy.
Jestem wojownikiem. Byłem żołnierzem.
Wszyscy żołnierze są szaleni?
Oni nie, ale oficerowie tak.
Wszyscy oficerowie są szaleni.
Kiedy zrobili ze mnie sierżanta.Zacząłem czuć się inaczej.
Kawy, kawy, kawy.
I kiedy zostałem sekretarzem generała,
miałem wszystkie klucze.
Widzisz je?
Klucze.
Tak.
Klucze do wszystkich dossier wszystkich oficerów.
I mogę ci powiedzieć wszyscy są szaleni.
Wszyscy zabijali, torturowali,okaleczali, gwałcili.
Kawy. Kawy. Kawy.
Gdzie stacjonowałeś?
Och, to odległe miejsce.
Tonkin.
I lata temu, podczas wojny
było wiele, wiele tuneli zostało wykopanych.
I znałem dziewczynę z Tonkinese, która urodziła się w tunelu.
Kawy. Kawy.
Nie widziała światła dziennego
przez pierwsze 12 lat swojego życia.
Dwanaście lat minęło.
Czy możesz sobie wyobrazić? Że jesteś malarzem,
nie widzisz śniegu
nie wiedząc, co to jest, co to znaczy?
12 lat.
Kawa. Kawa. Kawa.
Oh...
Hej, zamknij się, zamknij. Zamknij się!
Co malujesz?
Światło słoneczne.
Popatrz na mnie.
Proszę.
Oui.
Nie...
Moj najdroższy,
odkąd się rozstaliśmy bardzo uważnie
przyglądałem się twoim pracom.
Najpierw u twojego brata
i potem na Wystawie Niepodległości.
Nikt nie może ocenić
co ty robisz.
Z powodu rzeczy leżących obok siebie,
lub z powodu sąsiednich dzieł.
Ślę ci moje szczere komplementy
i pośród innych artystów
jesteś najbardziej niezwykły.
Z obrazami natury
jesteś jedyną osobą, która myśli.
Rozmawiałem o tym z twoim bratem
i chciałem wymienić się z tobą
jedną rzeczą, którą ty wybierzesz.
Bardzo się wahałem, żeby napisać do ciebie,
wiedząc, że właśnie przeszedłeś dość długi kryzys.
Tak więc, proszę nie odpisuj
dopóki nie poczujesz się znacznie lepiej.
Miejmy nadzieję, że kiedy powróci ciepła pogoda
ty tez poczujesz się lepiej.
"Zima jest zawsze dla ciebie niebezpieczna"
"Serdecznie, zawsze twój, Paul Gauguin."
Van Gogh!
Nie tutaj, tutaj.
Tutaj. Tutaj.
Za mną.
- Tutaj jest. - Dzięki.
Pomóż mi.
Dzięki.
- Lepiej? - Tak.
Chodź, usiądź ze mną i porozmawiaj.
Proszę.
Myślę, że wiesz dlaczego tu jesteś.
Żeby z tobą porozmawiać?
Żeby było lepiej.
Albo dlatego, że wyszedłem z psychiatryka.
Co sie stało w drodze do Arles?
Nie pamiętam.
Wyszedłeś z psychiatryka.
Chciałem wyjść.
Mieszkańcy Arles podpisali petycje przeciwko tobie.
Nie chcą, żebyś wracał.
Wiem o tym.
- Molestowałeś kiedyś dziecko? - Nie, nigdy.
Odciąłeś sobie ucho
i oddałeś je prostytutce?
Prawda?
Tak, ale Gaby nie jest prostytutka.
Dlaczego to zrobiłeś?
Chciałem, żeby dała je mojemu przyjacielowi.
I zrobiła to?
Nie wiem.
To była dziwna oferta, prawda?
Czujesz złość czasami?
Tak.
I co wtedy robisz?
Wychodzę, żeby się uspokoić i
spoglądam na źdźbło trawy lub na gałązki drzewa figowego
I to działa?
Tak.
Czuję Boga w naturze i natura jest pięknem.
Widziałem cię w ogrodzie, malującego.
I słyszałem od innych, że
jesteś malarzem.
Tak, jestem nim.
Dlaczego tak mówisz?
Masz dar do malowania?
Tak.
Skąd on pochodzi?
Powiedziałbyś, że
Bóg dał ci dar do malowania?
Tak, to jedyny dar, który od niego otrzymałem.
Namalowałeś to?
Tak.
I możesz nazwać to obrazem?
Oczywiście.
Powiedz mi szczerze, bo chciałbym to zrozumieć.
Dlaczego mówisz, że jesteś malarzem?
Bo maluje.
Kocham malować. Muszę to robić.
Odkąd pamiętam
zawsze byłem malarzem.
Urodzonym malarzem?
Tak.
Skąd to wiesz?
Ponieważ nie umiem robić nic innego poza tym.
I uwierz mi, próbowałem wiele razy,
Więc Bóg dał ci dar
żebyś mogł to namalować?
Tak.
Ale nie widzisz, że...
Popatrz, uważnie. Proszę.
Nie chce zranić twoich uczuć, ale
nie widzisz, że ten obraz jest...
Jak to powiedzieć...
Nieprzyjemny.
Jest brzydki.
Dlaczego Bóg miałby dać mi dar,
żeby namalować coś tak brzydkiego?
Czasami...
Czuję się jakbym był daleko od wszystkiego.
Ktoś kupuje twoje obrazy?
Nie.
- Więc, jesteś biedny? - Tak, raczej tak.
Jak się utrzymujesz?
Mój brat, Theo, płaci za mnie, żebym mógł tutaj być.
Ale nie jest bogaty.
Wierzysz, że Bóg dał ci to jako dar, bo
chce utrzymać cię w nędzy?
Huh.
Nigdy nie myślałem o tym w ten sposób.
A jak myślałeś?
Czasami myślę, że...
Tak?
Może, może...
Powiedz.
Może wybrał zły czas dla mnie.
Zły czas?
Może Bóg zrobił ze mnie malarza dla
ludzi, którzy się jeszcze nie urodzili.
Możliwe.
Mówi się, że "Za życia siejemy,"
"ale nie zbieramy zbiorów".
Maluje z moimi zaletami i wadami.
Wiec myslisz, ze Bog mogl sie pomylic?
Myślę o sobie jako pielgrzymie na tej ziemi.
Jezus powiedział," odwróć swoje serce od rzeczy materialnych"
"i zwróć się do rzeczy niewidocznych".
- Prawda, ale... - I Jezus
był kompletnie nieznany nikomu kiedy żył
Skąd to wiesz?
Mój tata był pastorem.
Religia towarzyszyła mi przez całe życie.
Naprawdę? Pastorem?
Tak, i zanim zdałem sobie sprawę, że jestem malarzem,
Probowałem być blisko Boga.
Więc nauczyłem się o tym trochę.
Czyli znasz ewangelie?
Nie tylko,
O Jezusie ludzie dowiedzieli sie dopiero
30-40 lat po jego śmierci.
Kiedy żył, nikt o nim nie rozmawiał.
Nie ma nawet listu do żony
rzymskiego setnika, który napisał,
że człowiek imieniem Jeshua
został z innymi przestępcami ukrzyżowany w Jerozolimie.
Ani słowa, nic.
Wiesz, że moim zadaniem jestzadecydowanie
czy czujesz się wystarczajaco dobrze, żeby opuścić to miejsce.
Przypomina mi to o Jezusie na tarasie.
Jakim tarasie?
Kiedy rozmawiał z Pilatem,
jeśli wierzyć w to co piszą,
Piłat nie chciał go ukrzyżować.
To był lud.
Tak, powinniśmy porozmawiać
o tej teorii kiedy indziej.
Pilat nie chciał ukrzyżowac Jezusa,
ale wszystko, co powiedział Chrystus, inkryminowało go, więc ...
Ja też
muszę uwazaćco do ciebie mówię.
Rozumiem.
Słuchaj,
jeżeli chcesz porozmawiać
przyjdź do mnie jeszcze.
W międzyczasie, doktor Rey czeka na ciebie.
Przyszedł, żeby zabrać cię do domu.
Mogę iść?
Zrobiliśmy wszystko co mogliśmy.
Mam nadzieję, że jestem gotowy.
Ja też.
Proszę zwróć te rzeczy
do Madame i Monsieur Ginoux.
Oni byli moimi prawdziwymi przyjaciołmi.
Oczywiście.
I daj im książę i podziękuj.
- Cześć. - Bonjour.
To jest bardzo ważne.
Upewnij sie, że Madame Ginoux ją otrzyma.
Malarz Vincent van Gogh
przeprasza za opóźnienie.
Ręczniki,
księga rachunkowa i dwie puste butelki oliwy.
Wszystkie moje prace są tutaj.
Nic nie sprzedałeś.
Jeszcze nie, ale opinia Aurier
była wspaniała, przepiękna.
Ta recenzja była absurdalna.
Nie zasługuje na nic, co tam napisał.
- Daleko mi do tego. - Zasługujesz.
Pomoże ci ona.
Myślę...
Nie obchodzi mnie
co inni myślą, ale...
Interesuje mnie co ty myślisz, Theo.
Powiedz mi, chcę znać prawdę.
Jestem dobrym malarzem?
Nie jesteś, Vincent.
Jesteś najlepszym malarzem.
Jesteś pewny?
Oczywiście, dlaczego miałbym kłamać?
Bo jesteś moim bratem. Jesteś moim bratem.
Tylko, żeby nie było mi smutno.
Nie zrobiłbym tego.
Nie, nie zrobiłbyś.
Ludzie mówią,
że nie wiem jak rysować, jak malować.
Mówią,że moje obrazy są niezdarne i brzydkie.
Kiedyś przejmowałem się tym co myśleli inni,
Ale to już minęło.
Nie mam wyboru.
Gdybym nie mógł malować, zabiłbym kogoś.
Dlatego wysyłam ci pieniądze na twoje obrazy
ponieważ naprawdę wierzę , żejesteś świetnym malarzem.
A ja jestem biznesmenem.
W końcu jestem biznesmenem.
Malujesz i pozostawiasz nam resztę.
Malujesz a my zajmujemy się resztą.
Gauguin wysłał mi ten list.
- Tak, wiedziałem, że napisał do ciebie. - Widziałeś go?
Nie.
- Gauguin ... - Nie pytał o mnie?
...wysłał mi ten list.
Jest tutaj?
Nie wiem, ale wiedziałem, że napisał do ciebie.
Co z Aurier albo Bernardem?
Chcesz ich zobaczyć? Są w mieście.
Nie pytał o mnie? Jest tutaj?
Ja...
Gdziekolwiek. Z Paryża.
Chce gdzieś pojechać.
Nie mogę tutaj wytrzymać. To nie jest moje miejsce.
Wszystko jest tutajzbyt skomplikowane.
Nie widzę nikogo.
Nie mogę tu wytrzymać. To nie moje miejsce.
Pogorszyło się od artukułu Aurier.
Gdziekolwiek, z Paryża,nie mogę tu wytrzymać.
Mała wioska.
Jest taka urocza wioskaAuvers-sur-Oise.
Pissarro zna doktora, któryzna twoje dzieła, kocha sztukę
i może mógłby ci pomóc
I moglibyśmy cię zobaczyć.
Pojedziesz tam jutro?
Pozwól mi się przyjrzeć.
- Pissarro... - Muszę już iść, Theo.
- Muszę już iść. - Zajmę się tym.
Mogę mowić?
Tak, ale nie ruszaj się zbyt.
Dlaczego malujesz?
Maluję,
w rzeczywistości, żeby przestać myśleć.
Coś w rodzaju medytacji.
Kiedy maluję,przestaję myśleć.
O czym?
Przestaję myśleć
i czuję
że jestem częścią
wszystkiegocojest wewnątrz i na zewnątrz mnie.
Tak bardzo chcę
podzielić się tym co widzę.
Artysta...
Tak?
Myślałem, że artysta
musi nauczyć się jakwygląda świat.
Ale już tak nie sądzę.
Teraz tylko myślę nad moimzwiązkiem z wiecznością.
Co nazywasz wiecznością?
Czas, który przyjdzie.
Hmm.
Może to co chceszpowiedzieć to, że
twoim prezentem dla światajest malowanie.
Jeśli nie,
jaką dobrocią jest artysta?
Jesteś szczęśliwykiedy malujesz?
Przez większość czasu,
oprócz kiedy nie udaje mi się to.
Czasem jesteś smutny.
U drzwi dobrych dzieł
jest wiele zniszczeń i pora żek.
Znajduję radość w smutku
A smutek jest lepszy niż śmiech.
Wiesz,
anioł nie jest takdaleko od tych, którzy są smutni
i choroba może czasemnas uleczyć.
To normalny standzięki któremu
powstają nowe dzieła.
Czujesz się w ten sposób?
Czasami nienawidzę idei powrotu do zdrowia.
W tym przypadku, nie potrzebujesz doktora.
Przestań się śmiać.
Przestań się uśmiechać.
- Proszę. - Przepraszam.
Wróć do swojej pozy.
Przepraszam.
Wszystko w porządku.
Czasami mówią, że jestem szalony,
ale ziarno szaleństwa jest najlepszą formą sztuki.
Nie jesteś szalonym człowiekiem.
Dobrze jest mieć przyjaciela, który jest doktorem.
Czuję ból w brzuchu.
Był ubrany jak Buffalo Bill.
Hej, Vincent!
Jeden z nich był milszy.
Proszę! Nie mów naszym rodzicom.
Co się stało?
Co ty zrobiłeś?
Masz dziurę po kuli w brzuchu.
Nie wiem.
Strzeliłeś do siebie?
Może.
Nie pamiętam.
Nie obwiniaj nikogo.
Masz pistolet?
Nie.
Nigdy.
Więc, jak to zrobiłeś?
Nie wiem.
Powiedz...
Powiedz mojemu bratu, żeby przyjechał.
Tak, będzie tutaj wkrótce.
O, Boże, przyjmiesz swojego syna?
Vincent Van Gogh został postrzelony 27 lipca 1980 roku
i umarł 29 lipca przez ranę od kuli w brzuch.
Podczas ostatnich 30 godzin swojego życia
nigdy nie wspomniał o chłopcach
albo o niczym innym związanym ze swoją śmiercią.
Podczas 80 dni, które Vincent
spędził w Auvers-sur-Oise
namalował 75 obrazów.
Md Ginour nigdy nie dowiedziała się, że
Vincent zwrócił księgę wypełnioną 65 obrazami.
Została odnaleziona 126 lat później, w 2016.
W moim żółtym pokoju
na żółtym tle stoją słoneczniki z fioletowymi oczami.
Kąpią swoje łodygi w żółtej doniczce
na żółtym stole.
W rogu obrazu podpis malarza:
Vincent.
I żółte słońce, które przebija się przez żółte zasłony mojego domu
zalewa całą tę fluorescencję złotem.
I rankiem kiedy się budzę
wyobrażam sobie, że ładnie pachną.
O tak, on kochał żółć
ten dobry Vincent,
ten malarz z Holandii.
Te przebłyski słońca ożywiały jego duszę
która potrzebowała ciepła.
Kiedy byliśmy w Arles,
oboje źli
i w nieustającej wojnie o piękno koloru.
Kochałem czerwień.
gdzie odnaleźć perfekcyjny cynober?
Nakreślał po ścianie swoim żołtym pędzlem, który
nagle zmienił się w fiolet.
Jestem Duchem Świętym.
Jestem dźwiękiem duszy.
Paul Gauguin, 1894.
Tłumaczenie: Adelejde